επαναστάτης
[epanaˈstatis]существительноеο · мужской родB1
Значения
1
повстанец, мятежник
rebel, insurgent · άνθρωπος που αντιστέκεται στην εξουσία — человек, который сопротивляется власти
2
революционер
revolutionary · επαναστάτης που θέλει αλλαγή του συστήματος — повстанец, желающий изменить систему
Грамматика
Ед. ч.
им.
ο επαναστάτης
вин.
τον επαναστάτη
род.
του επαναστάτη
зват.
επαναστάτη
Мн. ч.
им.
οι επαναστάτες
вин.
τους επαναστάτες
род.
των επαναστατών
зват.
επαναστάτες
Примеры
Ο επαναστάτης πήρε τα όπλα κατά της τυραννίας.
Повстанец взялся за оружие против тирании. · The rebel took up arms against tyranny.
Οι επαναστάτες του 1821 άλλαξαν τη χώρα.
Революционеры 1821 года изменили страну. · The revolutionaries of 1821 transformed the nation.
Κάλεσε τον επαναστάτη να παραδοθεί.
Он призвал мятежника сдаться. · He called on the insurgent to surrender.
Η ζωή του επαναστάτη ήταν δύσκολη και επικίνδυνη.
Жизнь революционера была трудной и опасной. · The life of a revolutionary was difficult and dangerous.