δεσπότης
[ðeˈspotis]существительноеο · мужской родC1
Значения
1
владелец, хозяин (архаическое/историческое употребление)
master, lord (archaic/historical) · ο δεσπότης του κάστρου — хозяин замка
2
деспот, тиран (переносный смысл)
despot, tyrant (figurative) · ένας αυταρχικός δεσπότης — авторитарный деспот
3
Деспот (исторический титул в Византийской империи и средневековых Балканах)
Despot (historical title in Byzantine Empire and medieval Balkans) · ο Δεσπότης της Μορέας — Деспот Мореи
Грамматика
Ед. ч.
им.
ο δεσπότης
вин.
το δεσπότη
род.
του δεσπότη
зват.
δεσπότη
Мн. ч.
им.
οι δεσπόται
вин.
τους δεσπότες
род.
των δεσποτών
зват.
δεσπόται
Примеры
Ο δεσπότης της περιοχής άσκησε απόλυτη εξουσία.
Правитель региона осуществлял абсолютную власть. · The master of the region exercised absolute power.
Οι ιστορικοί μελετούν τη ζωή του Δεσπότη της Μορέας.
Историки изучают жизнь Деспота Мореи. · Historians study the life of the Despot of Morea.
Κανείς δεν ήθελε να δουλέψει για ένα τέτοιο δεσπότη.
Никто не хотел работать на такого деспота. · No one wanted to work for such a tyrant.