ανυπακοή
[anipakoi]существительноеη · женский родB2
Значения
1
непослушание, неповиновение
disobedience, insubordination · αρνηθεί την ανυπακοή του — отрицал своё непослушание
Грамматика
Ед. ч.
им.
η ανυπακοή
вин.
την ανυπακοή
род.
της ανυπακοής
зват.
ανυπακοή
Мн. ч.
им.
οι ανυπακοές
вин.
τις ανυπακοές
род.
των ανυπακοών
зват.
ανυπακοές
Примеры
Η ανυπακοή των παιδιών εξόργωσε τον δάσκαλο.
Непослушание детей разозлило учителя. · The children's disobedience angered the teacher.
Δεν μπορούσε να ανεχθεί την ανυπακοή του στρατού.
Он не мог терпеть неповиновение армии. · He could not tolerate the army's insubordination.
Πράξεις ανυπακοής πολιτικής απαγορεύονταν αυστηρά.
Акты гражданского неповиновения были строго запрещены. · Acts of civil disobedience were strictly forbidden.